Hallo allemaal,
Hierbij de groeten vanuit San Pedro de Atacama, waar we zojuist zijn aangekomen. Maar laten we bij het begin beginnen....
Gisterochtend zijn we vroeg opgestaan, voor de beklimming van de Villarica, de 2847 meter hoge en nog actieve vulkaan in Pucon. Om 8 uur begonnen we aan de eerste meters. Op een zeker moment besloot Corinne terug te gaan, ze had het te benauwd en een onregelmatige ademhaling. Sneeuw en kou is niet haar weertype, maar toch moedig geprobeerd.
Paul is verder gegaan met de groep. Om een lang verhaal kort te maken, de klim werd steeds zwaarder en zwaarder, maar na zeven-en-een-half uur klimmen hebben we de top bereikt, met zes mensen: twee Nederlanders (Jan en ik), twee Fransen en twee Polen. Waar normaal gesproken honderden de top halen, waren het er deze dag slechts twaalf volgens de gids, dus uw razende reporter heeft het goed gedaan. Hierboven een indruk van hoe het was, maar het is slechts één van de 200 foto´s die op de vulkaan zijn geschoten...
Bovenop (detail is dat Paul als eerste boven was van de groep, jawel!) stonk het vreselijk: de zwaveldampen vormen zwavel(ig)zuur in je neus en mond, werkelijk goor. Het uitzicht daarentegen is fantastisch! Hoewel de wind erg hard was, wat het onaangenaam maakte (zeker de laatste kilometer, in toenemende mate) was het zicht perfect. De Villarica is één van de vele in een gordel aan vulkanen. Onbeschrijfelijk mooi!
De afdaling ging rapper, binnen twee uur en een beetje waren we weer beneden.
Vanmorgen zijn we van Pucon naar Temuco gereden. Vervolgens vlogen we van Temuco naar Santiago, waar we na enige uren wachten het vliegtuig naar Calama namen. Vandaar weer bijna twee uur met de auto naar San Pedro, waar we zojuist gegeten hebben en nu dus de weblog bijwerken.
De rit naar San Pedro was onwaarschijnlijk mooi: woestijn, rotsen, en met ondergaande zon echt heel bijzonder. Dit heeft prachtige foto´s opgeleverd!
Zo meteen gaan we bedje slapen, want morgen vertrekken we om 4 uur (!!) naar de geisers van Tatio. Deze geisers (zie link) zijn ´s ochtends actief, bij zonsopgang, vandaar. Daarna mogen we poedelen in het badje van de geiser. ´s Middags geen rust, om 16 uur vertrekken we alweer om de zonsondergang in de Valle de la Luna (link) mee te maken. Moet ook al zo geweldig zijn! Daarover berichten we later weer, net als over de excursie naar de zoutvlaktes, overmorgen....
Heel bizar om nu hier in de woestijn te zijn, warm (hoewel de nachten koud zijn) en droog (dit is de droogste woestijn ter wereld). San Pedro is een geweldig stadje, heel aparte sfeer, maar ook hier komen we nog op terug. De reis die we maken heet overigens ¨Contrasten van Chili en Argentinië¨. Daar wordt dus wel zeker aan voldaan: de contrasten tussen gisteren en vandaag zijn aleen al enorm!
Nu slaapje doen. Tot later, adios, vaya con dios, ciao ciao!!
P.S. @ John: ik heb veel gegaapt op de berg, en heb ¨het¨ weer gezegd toen ik terug was. Ik heb aan je gedacht man!
1 opmerking:
Late reactie: "Dat heb je maar weer mooi gedaan man".
Een reactie posten