Tja, het zit er al lang weer op. We zijn 4 november veilig thuis aangekomen, na een voorspoedige reis terug. We hebben de foto's van de camera's afgeladen (2800 stuks), gesorteerd, gewikt, gewogen, en vooral nagenoten. Het eerste boek is zojuist gereed gekomen, en besteld. Kun je ook doen, als je wilt... Ga maar eens kijken, het is tenslotte bijna Sinterklaas en Kerstmis.

Hoe dan ook, het was ons een genoegen.
Tot de volgende blog!!

Chile - Argent...

By Corinne & Paul

Book Preview

Back in Santiago!

Gisteravond zijn we weer in Santiago aangekomen. De laatste ochtend op Paaseiland was niet veel: een regenachtige zondagmorgen, erger kan bijna niet, ook op Paaseiland.

De show van Kari Kari (zie foto) was wel aardig! Zang, muziek en dans op z´n Polynesisch. Vooral de ritmische stukken zijn interessant en onnavolgbaar.

De koek is bijna op. We gaan zo even Santiago, in, de laatste dingetjes doen: Cerro Sta. Lucia bijvoorbeeld. Vanmiddag om 17.30 gaan we naar het vliegveld, en zakken via Madrid naar Amsterdam terug......

Ciao ciao, adios....

Rano Kau en Orongo

And now, the end is near.....

Onze laatste volle dag op Rapa Nui hebben we gebruikt om de laatste wegen die we nog niet bereden hadden in te slaan. Zo kwamen we, zoals gepland, bij de krater (Rano Kau) bij het verlaten dorpje Orongo. In Orongo werden (vroeger) jaarlijks ceremoniële feesten gehouden. Het was tot halverwege de 19e eeuw het centrum van de vogelmancultuur (tangata manu). Het ging om een soort wedstrijd om een ei van een bepaalde vogel van een eilandje (Moto Nui), gelegen op een steenworp afstand van Orongo, aan land te brengen.

Daarnaast moeten er vele (150 wordt genoemd) petroglyfen zijn, maar we hebben slechts enkele duidelijk kunnen zien.

Het complex bestaat uit een groot aantal kleine huisjes, gemaakt van leisteen. Een en ander was vervallen, maar is in de jaren ´70 van de vorige eeuw hersteld. Het complex ligt naast de krater Rano Kau. De krater is gevuld met zwart water (zo lijkt het), waarin plakken met gras en riet drijven, een heel apart gezicht. De wanden van de krater zijn begroeid met onwerkelijk groene planten. Al met al dus een leuk tripje deze morgen!

Vanmiddag hebben we op het gemakje koffie dan wel jugo naturales gedronken, en een plaatsje gereserveerd voor het Kari Kari ballet, zie deze link.

Morgen vertrekken we om 11.30 naar het vliegveld, om naar Santiago te vliegen. En dan is de koek bijna op....

Ciao ciao, adios en tot de volgende blog maar weer.

De beklimming van de Maunga Terevaka

Vandaag zijn we met de auto het deel van het eiland gaan bekijken wat we gisteren nog niet gedaan hadden. Rapa Nui is vergelijkbaar met Texel qua grootte, dus oppassen dat je niet teveel doet in één dag!

We zijn vrijwel direct naar Maunga Terevaka gereden, oftewel de vulkaan Terevaka. Het is de hoogste en grootste vulkaan van Paaseiland, met een hoogte van 507 meter. Volgens de berichten is hij lastig te beklimmen, maar dat viel wel mee.


Het was best een aardige klim, zowel voor de kuiten als wat het uitzicht betreft. De hellingen zijn vooral met gras, struiken en lage bomen begroeid. Her en der zwerven kuddes koeien of groepjes paarden, maar die maken al benen als je in de buurt komt. We hebben de krater net niet bereikt - het begon wat te regenen, en het landschap veranderde niet zo spectaculair dat we besloten terug te gaan (lees: het werd wel een beetje saai....).
Na vijf kwartier stijgen en drie kwartier dalen waren we weer bij de auto.

We hebben ook nog wat moai bezocht die we gisteren niet hadden gezien. Nu hebben we wel zo´n beetje alle moai gezien die er te zien zijn, of beter: aangegeven zijn op de vele kaarten die we hebben. We zijn er zelfs meer tegengekomen dan aangegeven op de kaartjes! Ook zijn we nog bij een mijn geweest waar een aantal (deels afgemaakte) hoeden lagen, van rood vulkanisch gesteente, die nog op de moai geplaatst zouden moeten worden, maar nooit de mijn verlaten hebben. Geinig.

We hebben vooral op onverharde paden gereden met de auto, van rood zand of gravel. Er staat behoorlijk wat wind, soms in de rug, dus een deel van de reis hebben we steeds het stof voor de ogen gezien wat we zelf met de autobanden opwarrelden.

De vergezichten zijn nu en dan prachtig. Een en ander doet, voor de kenners, denken aan de Auvergne in Franrijk, maar dan omgeven door de zee. Het landschap is sterk glooiend, met hier en daar een krater. Werkelijk erg mooi. Hoewel er toch met ons honderden toeristen zijn aangekomen op Rapa Nui, kom je er maar nu en dan een paar tegen. Heerlijk om even in alle rust bij te komen van alle avonturen in de weken hiervoor.

Gisteravond hebben we overigens gegeten in een restaurant(je) dat in alle boeken wordt aangeprezen, La Taverne du Pecheur. Het wordt gerund door een Frans echtpaar; zij staat in de keuken, hij (even dik als lang en breed) neemt op en bedient. De man is erg onsmakelijk, bot, en heeft nimmer ongelijk.
De maaltijd was inderdaad erg lekker. Omdat deze papzak alles alleen wil doen in de zaak, loopt een en ander echter steeds in het honderd, zeker als het wat te druk wordt. Op een gegeven moment liepen klanten weg, omdat ze al lange tijd gezeten hadden met de kaart, maar de bestelling werd niet opgenomen...

Enfin, wij hebben morgenochtend nog de auto. Dan gaan we naar Orongo, een oud verlaten stadje. Er is daar één en ander te doen, zoals petroglyfen bekijken en de vogelmancultuur. Hoe dan ook, wij berichten weer, ijs en weder diendende, in de volgende blog.

Ciao ciao!

I turn to stone

Dag allemaal,

Vanochtend hebben we een beetje uit kunnen slapen. Daarna direct een autootje besteld, voor twee dagen. We hebben een mooie zwarte Suzuki, met 4-wheel drive.

Voordat we de auto kregen zijn we naar een aantal beelden gelopen vlakbij het hotel. Na tien minuten klimmen kwamen we daar aan. Dat was al erg mooi. Eenmaal op pad met de auto werd het nog mooier, dat wil zeggen: aanvankelijk kwamen we alleen maar beelden tegen die waren omgevallen. Dat hadden we eigenlijk nog niet gelezen of gehoord, maar de meeste beelden staan dus niet netjes rechtop, maar liggen met hun neus in de blubber. Uiteindelijk bereikten we echter een vulkaan, waar er tientallen rechtop stonden. Zéér indrukwekend!! Daarna hebben we er nog vele zien staan, alleen, of op een rijtje. Het landschap is heel leeg en verlaten, maar wel erg mooi. Hier en daar lopen koeien en paarden los, langs de weg, dat is dus oppassen.

We hebben dus erg genoten van onze rit vanmiddag, en zijn behoorlijk verbrand door de zon. Morgen hebben we nog een hele dag de beschikking over de auto, en gaan we een ander deel van het eiland verkennen. We zullen dan ook een wandeling maken naar de krater van een vulkaan.
Het zal de aandachtige lezer zijn opgevallen dat we nu geen namen van vulkanen en beelden noemen - we hebben ze niet paraat en weten het nu even niet. Komt later wel weer, in het fotoalbum.

Tot de volgende blog!

P.S. het lukt nog niet de foto up te loaden, misschien later...

Oei oei oei!

Net op tijd van die vulkaan af (Villarica)

http://volcanism.wordpress.com/2008/10/27/increased-activity-at-villarrica/
http://www.lasegunda.com/ediciononline/cronica/detalle/index.asp?idnoticia=442763
http://noticias.123.cl/entel123/html/Tele13/Noticias/Regiones/Temuco/358927.html

Vrije vertaling van Spaans naar Engels naar Nederlands:

Tijdens nacht 2 werd het gebrul geluisterd aan yesterday en een fumarola zou kunnen worden gewaardeerd die de 300 meters bereikte, die later naar Argentinië verspreidden. Eerst was Llaima die alle blikken van de deskundigen vóór de zorg door een groter eruptief proces monopoliseerde. Na een onregelmatige cyclus in zijn activiteit, volgde het de kalme reden waarom het alarm in de streken van groter risico toenam. Nu is het Villarrica, een actieve vulkaan met kleine fumarolas. Niettemin, vorge nacht in het midden van de vieringen en de nederlagen na de verkiezingen, luisterden de inwoners van de lacustrine streek aan 2 gebrul en konden een grijze fumarola zien dat zij een hoogte tussen de 200 en 300 meters van de krater bereikte die naar de Argentijnse kant verspreidde. Volgens de deskundigen, zou één een emissie van as, maar in klein bedrag, situatieappelant in deze Andesmassa zijn. Op het ogenblik is de gloed in de kegel niet ontdekt en de seismische activiteit die om het even welke episode van uitbarsting aankondigt handhaaft in normale energieniveaus. Tot dusver zet het het toezicht op zijn gedrag vóór om het even welke verandering of alarm van Villarrica voort die naast Llaima van Zuid-Amerika actiefst is.

Tot zover....

Groeten uit Hanga Roa

Hartelijke groeten uit Hanga Roa, de hoofdstad van Rapa Nui, ofwel Paaseiland.

We zijn vanmorgen weer erg vroeg opgestaan, de benen waren zeer zwaar. We lagen pas om 2 uur in ons nestje, en de wekker ging alweer om 5.13....

De transfer in Santiago van hotel naar vliegveld ging voorspoedig, we waren al ingecheckt en ook de reis van Santiago naar Rapa Nui verliep vlotjes. In het vliegtuig hebben we even geslapen, een schoonheidsslaapje. Na aankomst zijn we, nadat een bloemenkrans was omgehangen, naar het hotel gebracht. Het is eigenlijk meer een appartementencomplex, en we hebben een prachtig huisje. De natuur hier is zo mooi, het klimaat aangenaam, we hebben het gevoel weer op de Cook-eilanden te zijn! Qua sfeer en ritme komt dat erg overeen.

We hebben nog maar twee echte moai gezien, waarvan hierboven een bewijs. We zullen morgen een voertuigje huren (auto of brommer) om het eiland af te struinen. Heerlijk!!

Adios, de groeten en tot later!

This town is nothing but a ghost town

Vanmorgen zijn we met een busje opgehaald voor een excursie naar een spookstadje, Humberstone. Daarvoor kregen we een rondleiding door een oude fabriek waar salpeter werd geëxtraheerd, voor de kunstmest. Door een Duitse vinding in de Eerste Wereldoorlog werd de delving overbodig, met als gevolg dat iedereen vertrok en de stadjes leeg achterliet.

De omstandigheden waaronder gewerkt moest worden waren erg slecht. Er waren voortdurend nieuwe arbeiders nodig, omdat er velen overleden of arbeidsongeschikt werden. Geen vak dus dat van vader op zoon werd doorgegeven - het was geen plaats om te leven en te werken. Er was geen enkele sociale zekerheid, de fabriek betaalde in natura en bepaalde hoeveel uren gewerkt diende te worden en wat dat opbracht. Als mensen in opstand kwamen, wat regelmatig gebeurde, schroomden de eigenaars niet om hun eigen werknemers af te laten schieten. Zie deze link voor meer achtergrond.


Na een lekkere lunch in een naburig dorpje zijn we naar de bergen gereden om de petroglyfen te bekijken (zie tweede foto). Deze werden al 1500 jaar geleden gemaakt langs een pad dat door de Inca´s werd gebruikt (Inca trail). Aan de tekens die werden aangebracht kon worden gezien welk volk daar leefde. Tevens werden de tekens gebruikt als bakens. Mooi gezicht en erg indrukwekkend, alweer....

Nu moeten we een aantal uurtjes doden in het hotel, zonder kamer. Over drieënhalf uur gaan we pas naar het vliegveld. Van Iquique vliegen we naar Santiago; daar komen we om 0.40 plaatselijke tijd aan. Dan gaan we naar Hotel Bonaparte, waar we begonnen zijn. Het zal een korte nacht zijn, want om half zeven vertrekken we naar het vliegveld om naar Paaseiland (Rapa Nui) te vliegen. Daar zullen we weer wat van ons laten weten!!

Ciao ciao, tot de volgende blog.

Iquique

Dag allemaal,

We zijn vanochtend met de nachtbus in Iquique aangekomen. Gisteravond zijn we om 20.15 naar de bushalte in San Pedro gelopen, en vandaar zijn we eerst naar Calama gereden. In Calama zijn we op een tweede bus gestapt, die ons dus om 5.45 in Iquique bracht. Vervolgens zijn we naar het hotel gebracht. We hebben vanuit onze (enorm grote) kamer uitzicht over zee.
Nu zijn we even in de stad, al jullie mails en reacties lezen.

Iquique is een kleine stad, circa 200.000 inwoners. Hier vlakbij had DSM een jodiummijn, maar deze is inmiddels verkocht.
Het is een aardig stadje, met een lange paseo met allemaal koloniale huizen. Het doet een beetje denken aan New Orleans. Zojuist zijn we de winkelstraat ingelopen, erg druk.

Morgen gaan we een excursie maken naar een spookstadje, nu verlaten door de mijnwerkers. Onderweg zullen we ook langs plekken komen met petroglyfen. Moet erg mooi zijn, maar daar twijfelen intussen niet aan.

We krijgen er hier geen plaatjes op - helaas, we hadden een foto van een houten tram.....

Adios, vaya con dios, ciao ciao!

Verkiezingen!!

Dag allemaal,

Hier zijn we weer. We zijn vandaag onze weblog eens stevig aan het bijwerken, zoals jullie gemerkt hebben. Nu zijn we bijna bij....

Vandaag onze laatste dag in San Pedro. We hebben inmiddels uitgecheckt, en zijn aan het shoppen in het stadje. Een aantal winkels zijn gesloten, omdat er vandaag verkiezingen zijn. Al vanaf onze eerste dagen in Chili hangen overal posters van de kandidaten. Het was best lastig om ze uit de foto´s te houden! Maar hierbij presenteren we onze favoriet, het programma is ons niet bekend, maar als iemand met de naam Margarita Chocobar het lef heeft om zich kandidaat te stellen, dan verdient deze persoon toch de overwinning?

Vanwege de verkiezingen is er geen alcohol te verkrijgen vandaag. We hebben echter nog voldoende Casillero del Diablo in onze aderen stromen om deze dag door te komen.

Vanavond om 20.45 vertrekken we met een lokale bus naar Calama, waar we overstappen op de nachtbus naar Iquique. Daar komen we rond 5.30u aan..... Lekker weer hoor! Maar okay, wij moesten zo nodig naar Chili!

We zijn een beetje moe, maar hebben vanochtend een beetje kunnen uitslapen. We hebben last van wat ongemakken: op grote hoogte (> 4200 meter soms) zijn we kortademig, maar in San Pedro op 2400 meter hoogte gaat het wel wat beter. Verder heeft P. nog last naweeën van de beklimming van de Villarica enige dagen geleden: de vellen en korsten hangen er bij, vanwege het verbranden en de schrale wind aldaar. Morgen zijn we echter weer terug op zeeniveau, en klaar voor nieuwe avonturen. Daar zullen we weer verder berichten.

In de groep zijn er ook enige ontwikkelingen. Berichtten we al eerder over een vervelend stel, wel, daar is geen verandering in gekomen. Ze proberen nu kostte wat kost weer in het gevlei te komen, maar het blijven een stel vervelende zeikerds. Heeft u even een teiltje.....? De rest van de groep is erg hartelijk!

Verder is één van onze reisgenoten ernstig ziek geworden. Hij ligt nu weer in het ziekenhuis, en zal de reis niet kunnen afmaken. Heel sneu, maar iedereen leeft wel erg mee. Ook vervelend voor zijn zus die met hem mee is, en voor de reisleidster Soraya, die nu twee mensen (waarschijnlijk) achter moet laten.

Adios, vaya con dios, tot de volgende blog!!

With my eyes closed....

Prachtig hè, zo´n vliegende flamingo. Let eens op die pootjes, hoe recht.... en ook hoe synchroon de twee vliegen. Majestieus!

Bijgaande foto is er een van een serie. Met telelens en 10 megapixels kun je ze echt goed bestuderen. Want ons is opgevallen, is dat de flamingo´s op alle foto´s die we hebben gemaakt hun ogen dicht hebben....!! Bekend fenomeen of een artikeltje insturen naar Nature?

De zoutvlaktes van Atacama

Omdat uw vaste journalist even wat andere verplichtingen heeft op dit moment, mag zijn assistente even waarnemen...

Ook gisterenmorgen ging de wekker weer vroeg af! Om 8u gingen we met de bus weer op pad voor een volle dag in de Atacama woestijn. Eerst brachten we een bezoek aan het dorpje Toconao en vervolgens zijn we doorgereden naar de zoutvlaktes. Na het bekijken van een introductievideo hebben we een wandeling gemaakt langs de zoutvlaktes, de 3e grootste in de wereld, na Bolivia en Salt Lake City. De zoutwinning is hier echter gestopt na de ontdekking van een grote zoutmijn in het westen van deze provincie die bovendien centraler ligt voor het transport van het zout. Het is echter een prachtig gezicht, die enorme oppervlaktes. Hier leven bovendien 3 soorten flamingo´s (the Chilean Flamenco, the Andean Flamenco en the James Flamenco), waarvan we er velen hebben gezien en kunnen fotograferen! De gids had een telescoop bij zich zodat we ze in close-up hebben kunnen waarnemen!

Vervolgens zijn we verder gereden, zagen onderweg weer lama´s en vicuñas, en hebben een wandeling gemaakt van de voet van de vulkaan Miscanti naar de voet van de vulkaan Miñiques, een pittige klim, bovendien was het er mucho frio y fuerte (erg koud en harde wind!). Van bovenaf hadden we een prachtig uitzicht op de meren die dezelfde namen hebben als de vulkanen. Daarna zijn we in een dorpje gaan lunchen een echte Chileense maaltijd, we hadden inmiddels allemaal flinke honger gekregen.

Op de terugweg nog even gestopt in Toconao, waar we nog wat tijd hadden om rond te lopen. Rond 17u waren we weer bij ons hotel, moe maar voldaan. Alweer een prachtige dag met veel mooie indrukken.

Na ons wat te hebben opgefrist zijn we in het stadje biefstuk gaan eten samen met een ander stel uit onze groep; lekker en erg gezellig. De Casillero del Diablo smaakte ook weer heerlijk!!!

Allemaal weer de hartelijke groeten vanuit San Pedro de Atacama, tot de volgende keer!

La Valle de la Luna

Eergisteren, na ´s ochtends bij de geisers te zijn geweest, zijn we rond 16.00 vertrokken naar de Valle de la Luna, om de zonsondergang mee te maken. De maanvallei is een erg ruig gebied in de woestijn van Atacama, en doet zijn naam eer aan. Onze gids heeft ons meegenomen naar allerlei mooie plekjes en landschappen, en uitleg gegeven over hoe een en ander is ontstaan. We weten nu alles van stollingsgesteente, sedimentair gesteente, erosie, het ontstaan van de zoutvlakte en de speciale eigenschappen van de flora en fauna om in deze extreme omstandigheden te kunnen overleven.

Uiteindelijk zijn we een bergje opgeklommen om de zonsondergang mee te maken. We hadden er al over gelezen, en het is werkelijk een unieke ervaring. Het is niet zo zeer de zonsondergang an sich, maar meer de verandering van de kleuren in het landschap. Bijgaande foto geeft een idee hoe het er dan uitziet - geen Photoshop gedaan hoor!!

Het was wel een lange dag.... om 4 uur ´s ochtends al op pad, en ´s avonds laat pas weer terug. We hebben daarna nog een pizza gegeten in één van de vele gezellige restaurantjes hier, Adobe genaamd. Je zit er lekker overdekt, maar het centrale gedeelte is niet overdekt, daar brandt een groot vuur. Leuke muziek, perfect sfeertje! We hebben het echter niet te laat gemaakt, want de volgende dag.... zie volgende blog entry!

De geisers van El Tatio

De wekker ging om 3.13 vanmorgen, en na wat gedraal gingen we er om half vier echt uit. Om vier uur zaten we in de bus naar de geisers. Eerst nog wat andere mensen oppikken bij andere "hotels" natuurlijk.

Het was frisjes, niet echt koud, maar dat was bij de geisers, ongeveer 90 kilometer noordelijker en 1800 meter hoger ( op 4200 meter hoogte), wel anders... Brrrrr!!

Uiteraard waren we niet de enige groep die naar de geisers van El Tatio ging. Er worden dagelijkse vele excursies georganiseerd door verschillende organisaties . Wel een grappig gezicht, al die slaperige toeristen die langs de geisers worden geleid.

Hoewel de geisers alleen 's ochtends actief schijnen te zijn, is het wel belachelijk om zo achterlijk vroeg daar al te zijn. Het is een dollemansrit door de donkere woestijn over gravelwegen, met gevaarlijke bochten. Na het ontbijt aldaar (met een ei gekookt in de geiser) begint het eindelijk een beetje behagelijk te worden, omdat de zon achter de bergen vandaan komt. Op dat moment, juist dan, moeten we hals-over-kop vertrekken...

Onderweg terug hebben we overigens nog veel moois gezien. Lama's, vicuñas, vizcachas (een soort konijntjes met een lange staart), meeuwen (!), cactussen, flamingo`s (Chileense en Andes flamingo's), prachtige landschappen, gigantische rotsformaties en de vulkaan Licancabur, die erg hoog is (5916 meter). Verder zijn we nog in een dorpje geweest, maar dat was een toeristische attractie waar we niet aan mee gedaan hebben. Lama-vlees eten en dakje dekken met riet...

Hoewel het dus een prachtige dag was, was eigenlijk niemand meer echt laaiend enthousiast. Een aantal mensen binnen de groep heeft last van de hoogte, is verbrand door de zon (met name op de vulkaan in Pucon) en het gehonkebonk in weer een bus over een gravelweg gaat een beetje vervelen. Ook de vermoeidheid slaat toe, het lijkt wel of we steeds vroeger op moeten staan.

Hoe dan ook, we hebben gisteren zelfs een wasje gedaan, want we slapen in een huisje. We hebben van de banden die we om de koffers doen een waslijn gemaakt, en daar de was overheen gehangen. Deze is nu weer schoon en fris!

Na deze huishoudelijke mededelingen nemen wij weer afscheid. Zo meteen gaan we naar de maanvallei. Goed weekend, sterkte met de kredietcrisis!

Ciao ciao, tot de volgende blog!

Nog wat foto´s

Van boven naar beneden: de krater van de Villarica, de woestijn tussen Calama en San Pedro de Atacama, en het stadje San Pedro zelf.

Ciao, tot de volgende blog!!

Never a dull moment...!!!

Hallo allemaal,

Hierbij de groeten vanuit San Pedro de Atacama, waar we zojuist zijn aangekomen. Maar laten we bij het begin beginnen....

Gisterochtend zijn we vroeg opgestaan, voor de beklimming van de Villarica, de 2847 meter hoge en nog actieve vulkaan in Pucon. Om 8 uur begonnen we aan de eerste meters. Op een zeker moment besloot Corinne terug te gaan, ze had het te benauwd en een onregelmatige ademhaling. Sneeuw en kou is niet haar weertype, maar toch moedig geprobeerd.
Paul is verder gegaan met de groep. Om een lang verhaal kort te maken, de klim werd steeds zwaarder en zwaarder, maar na zeven-en-een-half uur klimmen hebben we de top bereikt, met zes mensen: twee Nederlanders (Jan en ik), twee Fransen en twee Polen. Waar normaal gesproken honderden de top halen, waren het er deze dag slechts twaalf volgens de gids, dus uw razende reporter heeft het goed gedaan. Hierboven een indruk van hoe het was, maar het is slechts één van de 200 foto´s die op de vulkaan zijn geschoten...

Bovenop (detail is dat Paul als eerste boven was van de groep, jawel!) stonk het vreselijk: de zwaveldampen vormen zwavel(ig)zuur in je neus en mond, werkelijk goor. Het uitzicht daarentegen is fantastisch! Hoewel de wind erg hard was, wat het onaangenaam maakte (zeker de laatste kilometer, in toenemende mate) was het zicht perfect. De Villarica is één van de vele in een gordel aan vulkanen. Onbeschrijfelijk mooi!
De afdaling ging rapper, binnen twee uur en een beetje waren we weer beneden.

Vanmorgen zijn we van Pucon naar Temuco gereden. Vervolgens vlogen we van Temuco naar Santiago, waar we na enige uren wachten het vliegtuig naar Calama namen. Vandaar weer bijna twee uur met de auto naar San Pedro, waar we zojuist gegeten hebben en nu dus de weblog bijwerken.
De rit naar San Pedro was onwaarschijnlijk mooi: woestijn, rotsen, en met ondergaande zon echt heel bijzonder. Dit heeft prachtige foto´s opgeleverd!

Zo meteen gaan we bedje slapen, want morgen vertrekken we om 4 uur (!!) naar de geisers van Tatio. Deze geisers (zie link) zijn ´s ochtends actief, bij zonsopgang, vandaar. Daarna mogen we poedelen in het badje van de geiser. ´s Middags geen rust, om 16 uur vertrekken we alweer om de zonsondergang in de Valle de la Luna (link) mee te maken. Moet ook al zo geweldig zijn! Daarover berichten we later weer, net als over de excursie naar de zoutvlaktes, overmorgen....

Heel bizar om nu hier in de woestijn te zijn, warm (hoewel de nachten koud zijn) en droog (dit is de droogste woestijn ter wereld). San Pedro is een geweldig stadje, heel aparte sfeer, maar ook hier komen we nog op terug. De reis die we maken heet overigens ¨Contrasten van Chili en Argentinië¨. Daar wordt dus wel zeker aan voldaan: de contrasten tussen gisteren en vandaag zijn aleen al enorm!

Nu slaapje doen. Tot later, adios, vaya con dios, ciao ciao!!

P.S. @ John: ik heb veel gegaapt op de berg, en heb ¨het¨ weer gezegd toen ik terug was. Ik heb aan je gedacht man!

Do not cry for us, Argentina!

Dag allemaal,

Vanmorgen zijn we weer vroeg in de bus gekropen, om de oversteek naar Chili te maken. Het regende vanmorgen, net als gisteravond. De straten stonden blank: twee grote stromen water aan de weerszijden van de weg. De regen ging over in sneeuw, hetgeen prachtig was, het landschap werd er alleen maar mooier van.
Onderweg zijn we weer een paar keer gestopt, af en toe was het droog en straalde de zon aan de hemel.
Al snel bereikten we de Argentijnse grens, waar de onze paspoorten lieten afstempelen, en daarna een stukje niemandsland. Vervolgens kwamen we bij de Chileense grens, waar we weer allerlei formulieren moesten inleveren, en de koffers door de X-ray moesten laten gaan. We waren vantevoren gewaarschuwd dat het allemaal erg streng was en niet zo fijn, maar dat was helemaal niet zo.
Na een koffiestop in een klein stadje, Carrahue, reden we door naar Pucon, onze eindbestemming van deze dag. We zijn langs de Villarica gereden, de vulkaan die we morgen gaan beklimmen. Het zal een leuke uitdaging worden. We zullen met met 8 mensen van onze groep zijn, dus wie weet wordt het nog gezellig...

Ons hotel is weer een soort hostel, niet zo groot en wellicht meer gericht op backpackers dan op toeristen. Voor ons geen probleem, maar een aantal mensen in de groep zijn weer niet blij. Deels terecht, omdat er betaald is voor de wat luxere hotels, aan de andere kant wordt het op een manier gebracht dat we wel eens denken: tjongejongejongejonge.... Maar ach...!

We hebben zojuist proviand ingeslagen voor de grote uitdaging morgen, de beklimming van de vulkaan. We hebben al allerlei verhalen gehoord en gelezen, varierend van erg moeilijk en gevaarlijk tot zeker te doen voor toeristen. In onze groep zitten geen sportsterren, dus we hebben al een pact gesloten om bij elkaar te blijven. De weersvooruitzichten zijn goed, dus het wordt vast en zeker een leuke en spannende dag.

Bovenstaande foto is gemaakt in het niemandsland tussen Chili en Argentinie (heb geen trema op dit keyboard kunnen vinden). De boom op de achtergrond is heel specifiek voor deze streek, de Araucania. Mooie boom, die je, als je hem aanraakt, speciale krachten geeft.

We berichten morgen wel weer, na ons avontuur op Villarica. We moeten erg vroeg op, wat eigenlijk al de hele vakantie het geval is. Lange dagen vol avontuur!

Ciaio ciao, adios, los ballos,
Paul en Corinne

Alvast een voorproefje voor Pucon

Hierbij een linkje naar een filmpje over de beklimming van de actieve vulkaan Villarica (Pucon).... gaan we overmorgen (woensdag) doen!

Dag dag!

De 7-meren route

Vandaag zijn we van Bariloche naar St. Martin de los Andes gereden. We waren al vroeg op pad, en na enige kilometers maakten we al de eerste stop om foto´s te kunnen nemen van het meer, Nahuel Haipu. Vlak daarna verlieten we de geasfalteerde weg en gingen we verder over een gravelweg, door de bossen, en de overige 6 meren, zoals al te raden viel.

Een nieuwe, versche gids, Cristina, ratelde er op los en vertelde van alles over de bijtjes en de bloemetjes in deze streken. Veel hiervan wisten we al, maar zij kon natuurlijk niet weten wat wij al wisten.

Het was een prachtige route, met vele mooie vergezichten (zie eerste foto hierboven) en zelfs een waterval, niet zo heel groot maar toch prachtig.

Inmiddels zijn we al even in St. Martin, hebben empanades gegeten en werken nu even ons dagboek bij. Op de tweede foto van deze entry zien jullie een overzicht van dit stadje (± 43.000 inwoners), genomen vanuit onze hotelkamer.

Morgen verplaatsen we ons weer, naar Pucon. We zullen dan de grens met Chili passeren. Hopelijk duurt dat niet te lang, het schijnt wel eens tot problemen te leiden.

Groeten en tot later,

Corinne en Paul

De prijsvraag

Enige dagen geleden hebben we de volgende vraag gesteld: wie was Perito Moreno en waarom dan wel? De heer van Hezik uit Vlijmen ging voor een tweede gouden plak, want hij wist te vertellen dat het om Francesco Moreno ging, maar kon helaas niet het woord/de koosnaam Perito verklaren. Jammer Bert, maar toch bedankt!

De heer Klaassen uit Dordrecht maakte het helemaal bont met zijn uitleg, maar wordt eveneens van harte bedankt voor de moeite.

De prijs, die niet vermeld was, is inmiddels door onszelf opgedronken. Wij wisten het antwoord namelijk wel! Francesco Moreno was namelijk zo deskundig en geliefd, dat hij Perito Moreno wordt genoemd - Perito betekent Expert (en wordt je wijzer van).

Hierboven een foto van Perito Verhagen, bij de zwarte gletsjer. Zo´n mooi plaatje mag jullie niet onthouden worden!

We hebben een nieuwe prijsvraag: waar komt de term Patagonië vandaan? Precies formuleren graag, we zullen weer zeer kritisch zijn! Uiteraard hopen we op vele reacties.... De te winnen prijs is nog even niet duidelijk, maar zoals altijd zeer de moeite waard, naar wij menen!

Succes! Graçias, vaya con dios, ciao ciao!

De zwarte gletsjer

¡Buenos Dias!

Het was een volle dag vandaag, zet je schrap!

Vanmorgen vroeg werden we, met nog drie andere koppels en de reisleidster Soraya (de Braziliaanse die perfect Vlaams spreekt) opgehaald door de gids, tevens chauffeur. We vertrokken richting de berg Cerro Tronador, ook wel Tronador Hill genoemd.

We hadden wederom een erg goede gids, die de feiten en wetenswaardigheidjes uit zijn mouw schudde. Vandaar dat wij nu hier nu de wijsneus kunnen uithangen - we hebben het bijna allemaal van onze gids. Helaas was hij niet zo goed te verstaan: hij sprak door een headset en zijn stem werd door de autoradio versterkt. Zijn uitspraak was niet geweldig, maar het grootste probleem was wel dat hij erg veel last had van hooikoorts (wat erg lullig is, want hij is ook beheerder van het park dus vaak buiten). Uiteindelijk raakten we aan zijn uitspraak en manier van praten wel gewend.

Enfin, we reden een tijdje langs het meer hier vlakbij, Lago Nahuel Huapi, en vervolgens langs het Lago Mascardi. Het grappige is dat de namen vaak afkomstig of afgeleid zijn van de taal van de Mapuche, een indianenvolk wat hier lange tijd geleefd heeft. In de omgeving van Bariloche is hun aantal letterlijk gedecimeerd, nog slechts 10% van de bevolking is van indiaanse afkomst. Bariloche is overigens afgeleid van het Mapuche woord Vuriloche, hetgeen achter de bergen betekent. Geinig niet? Die Mapuches waren sowieso een slim volkske, maar dat gaat nu even te ver om daar uitgebreid op in te gaan.

Onderweg maakten we veel stops, waarbij de gids telkens weer uitgebreid vertelde over flora en fauna, waarom de bergen en de meren steeds een andere kleur hebben, hoe de grens tussen Chili en Argentinië loopt en liep (we bevonden ons op de huidige grens) en wat de rol was van de Britse koning Edward VII en onze vriend Perito Moreno in deze, over de genetische overeenkomst tussen de hier groeiende bamboesoort en die elders op de wereld (in warmer streken), over Ernest Shackleton - de Schot die anderhalf jaar met zijn bemanning overleefde op Antarctica op een dieet van korstmossen (rijk aan vitamine C) en zeeleeuwen.... heeft u nog even? Wat weet je bijvoorbeeld van llao llao? Het betekent "zoet zoet", je kunt het eten en het is een paddestoel die groeit aan bomen, die echter wel een gezwel aan de bomen veroorzaken.

Heel fraai was ook het gezicht op Piuque Huapi. Ons standpunt was te laag, maar van verder bovenaf is te zien dat het eilandje de vorm heeft van een hart. Iedereen die in een witte-boeken-winkel een reisboek heeft ingekeken kent het plaatje wel (en anders zeker even op Google kijken, of zoals Bert en Anita, op You Tube).

We zijn nog even gestopt, weer een stuk verder, bij een hotel welke van een Belgische familie is, van Brugge(n) als we het goed verstaan hebben. Opa was hier een tijd geleden gekomen en had geholpen het gebied in kaart te brengen, nu runt zijn kleinzoon het hotel.

We zijn langs de Library Mountain gekomen, een steile bergwand die van veraf net op boeken in een boekenkast lijkt. We zijn door de Pampa Linda gereden (hebben er ook even gegeten in een restaurant). Prachtig zo´n gebied, wat een ruimte, heel apart. We hebben in een rivier gestaan (Rio Negro), en uiteindelijk, uiteindelijk.... bereikten we de voet van Cerro Tronador!

Het was inmiddels gaan regenen, heel jammer, want de geplande wandeling bij de zwarte gletsjer hebben we nu niet gedaan. We zijn er wel geweest, getuige bovenstaande foto. Heel bizar en ongelooflijk mooi: de gletsjer is bovenaan wit, maar van onderen zwart tot zwart-bruin, door het vulkaanstof wat tegen de gletsjer aanwaait. De wind waait over de gletsjer richting rivier. De wind kaatst echter verderop tegen een bergwand, pakt vulkaanstof op en waait onder de eerste luchtstroom door, terug naar de gletsjer, waar het vulkaanstof tegen de ijsmassa wordt aangeplakt. De brokken ijs de er vervolgens afvallen hebben allerlei kleurschakeringen, van bruin-zwart tot wit en alle schakeringen er tussenin. Het gesmolten water is trouwens blauw-groen. Dit levert een bizar schouwspel op - iedereen vond het prachtig, ondanks de regen.

Er zijn overigens maar drie zwarte gletsjers op aarde bekend: in Noorwegen (Bergen), in Alaska en hier dus, in Patagonië. Deze gletsjer is overigens de laatste 30-50 jaar enorm geslonken, net als alle andere Argentijnse en Chileense gletsjers. Alleen de Perito Moreno blijft op formaat, door zijn ligging.

Eenmaal terug in de auto maakte onze gids/chauffeur (chofer)/boswachter een blikken koektrommel open, waaruit hij tal van fossielen en stenen haalde om aan ons te laten zien. Nogmaals, een erg goede gids die niets teveel was om ons alles te laten zien, met groot enthousiasme!

Als afsluiting, want deze entry is al weer een lap tekst geworden, ontstaan hier soms bosbranden door de wrijving van de takken onderling, vooral bij harde wind. Als het vlammetje eenmaal is ontstaan, dan gaat het vuurtje hard. Zo is veertien jaar geleden een onmetelijke hoeveelheid bos in vlammen opgegaan. De overheid hier heeft als project stukken grond "gegeven" aan middelbare scholen, die zo´n lap grond weer mochten herplanten. Mooi mooi mooi, het begint alweer groen te worden.

We waren pas laat weer terug, jullie lagen alweer op één oor. We hebben een simpele maaltijd genomen en koffie gedronken in één van de vele chocoladewinkels hier, met een paar lekkere hapjes.

Morgenvroeg stappen we in de bus en gaan we op weg naar San Martin de los Andes. Overmorgen gaan we een vulkaan beklimmen... duim maar vast voor ons, bijvoorbeeld voor mooi weer! Alvast bedankt, en tot de volgende blog!!

¡Ciao ciao!

De foto´s van Cerro Otto

Er is iets vreemds aan de hand hier - we krijgen alleen maar de krant van gisteren op internet. Ook NAC - PSV moet volgens Teletekst nog gespeeld worden, wij weten al dat het 2 - 1 is geworden.... Vreemd!

Zo zien we ook onze zojuist ingetikte entry in deze weblog niet. Balen - is het nu niet gelukt of zijn we een en ander kwijtgeraakt? Kan haast niet, want het stukje staat wel in onze administratie. Een digitale Bemuda-driehoek?

Hierbij een poging de foto´s van Cerro Otto op te laden. Geniet er van, hebben wij ook gedaan.

Doei doei...

Terug naar Patagonië

Dag allemaal,
Vandaag zijn we, in tegenstelling tot eerder beweerd, weer terug in Patagonië. We zijn vanmorgen van Buenos Aires naar San Carlos de Bariloche gevlogen. Bariloche ligt nog in Patagonië. Vroeg in de middag zijn we geland, en na een snelle transfer naar het hotel en een rappe check-in zijn we meteen met de bus naar de Teleferico Cerro Otto (Teleferico = kabelbaan en Cerro Otto = de berg Otto) gereden. Op zaterdagmiddag zijn hier, in dit ski- en trekkersstadje, een groot aantal winkels gesloten. Dus niet gedraald en meteen in actie gekomen!Met de bus zijn we een stukje langs het meer gereden (naam houden jullie nog tegoed - het ging allemaal een beetje snel) en vandaar direct in een klein gondeltje naar boven getakeld. Daarboven aangekomen hebben we een klein stukje gewandeld, voordat we de inwendige mens gingen versterken (bier en hot-dog, perfecte combinatie op een zaterdagmiddag). Het restaurantje is cirkelvormig en de buitenkant draait rond, zodat het prachtige uitzicht steeds aan je voorbij trekt. Op een gegeven moment vloog er een condor rakelings langs het glas, prachtig mooi gezicht!Na de laatste slok begon het buiten te spetteren, maar P. heeft toch nog even de berg een stukje beklommen, om een paar kieken te schieten van het meer en de omgeving. Veel wind, af en toe een spat, maar de zon is nooit weg geweest, beetje gek weer daar boven op die berg. Hier en daar ligt nog een randje sneeuw. De bergtoppen in de verte zijn allemaal nog wel wit. Ook in dit deel van Patagonië is het prachtig!!
Nu zijn we dus weer terug in het centrum van Bariloche. Zo meteen even terug naar de kamer, die overigens keurig en groot is. Vanavond kunnen we de tango oefenen, zo veel ruimte hebben we.
Morgen staan we op tijd op, dan maken we een excursie naar Tronador Hill. Het zal een hele dag zijn: in de bus, klauteren en klimmen, een stukje wandelen, en we hebben geruchten gehoord over een zwarte gletsjer... in elk geval een sjaal mee voor Corinne, komt alles goed!
Adios, ciao, tot later weer.
P.S. bedankt weer voor de reacties! :-)P.S. we zullen proberen nog wat foto´s van Cerro Otto op te laden - lukt nu even niet.... zucht.... GROOOOOTE ZUCHT!!

Let´s tango!!

Buenos dias vanuit Buenos Aires!
Gisteren zijn we van El Calafate via Ushuaia (een tussenstop in de zuidelijkste stad ter wereld) naar Buenos Aires gevlogen, waar we pas laat in de avond aankwamen. Ons hotel (Bristol) ligt aan de rand van het centrum, voor de kenners: tegenover de obelisk. We zijn even wat gaan eten en vervolgens het bed ingerold.
Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan, en zijn na het ontbijt naar de wijk Recoleta gegaan, met de metro. Daar zijn we naar de begraafplaats gegaan, om het graf van Evita Peron te bezoeken. De begraafplaats is een stadje op zich, met allemaal gigantische graftombes. We werden door de tuinman de weg gewezen, en zonder zijn hulp hadden we het graf van Evita nooit zo snel gevonden.
Vewrvolgens zijn we met de metro terug gegaan en doorgegereden naar Plaza de Mayo, met onder andere de kathedraal (die niet als zodanig te herkennen is) en het Casa Rosada, waar de president (Cristina Kirchner) zetelt.
Na daar even wat rondgekeken te hebben zijn we doorgelopen langs de dokken naar La Boca, een arbeiderswijk. We hadden ons enigszins verkeken op de te lopen afstand, maar uiteindelijk hebben we het gevonden. La Boca is uiteindelijk, als je door de oude meuk heengekomen bent, een heel grappig wijkje met felgeschilderde huizen en terrasjes met "tango-shows". Verder proberen allerlei artistiekelingen leuke schilderijtjes en prachtige foto´s te verkopen. Ook zijn we even naar het stadion van de Boca Juniors gelopen (Maradona!!!). Heilige grond hoor.... :-)
Met bus 64 zijn we weer teruggereden naar het Plaza de Mayo, en vandaaruit regelrecht naar een internetcafé gelopen om jullie kond te doen van onze avonturen!
Overigens, zo schoon als Santiago was, zo vies en smerig is deze stad. Veel vuiligheid op de grond, en smog in de lucht. Ze zouden eens op moeten schieten met die schone bio-brandstoffen...

Morgenvroeg gaan we alweer vertrekken voor onze vlucht naar Bariloche. Bariloche ligt weer een stuk zuidelijker, in het Andesgebergte. De komende dagen zullen we de grens met Chili weer overgaan.

Nu even de mail en jullie reacties lezen! Daarna weer even de stad in, nu kan het nog!!

Groeten, adios en tot later!
Corinne en Paul

Adios Patagonië!

Onze laatste dag in Patagonië... met enige weemoed nemen we afscheid van dit prachtige landschap. De stadjes zijn misschien niet zo origineel meer, want helemaal ingericht op het toerisme (de vele internetcafés, restaurantjes), de sfeer is erg leuk. Wat te denken van de gekke straathonden die meerennen met bepaalde auto´s (waarom de ene auto wel, en de andere niet? zo is er ook een hondje dat alleen blaft naar mannen met een pet of hoed op, zo hebben we uitgevonden), de locals die in de minderheid zijn ten opzichte van de toeristen? Af en toe zie je een eenzame gaucho lopen - wat zal hij van al die toeristen denken, of denkt hij alleen maar in peso´s?
Tussen de stadjes de grote leegtes, ongerept, schoon en schijnbaar onbedorven. Houden zo!

We hebben erg veel mazzel gehad met het weer. De lente is begonnen, de zon schijnt en er staat niet al te veel wind, hoewel dat lokaal enorm kan verschillen - bij de Salto Grande (waterval) in het natuurpark Torres del Paine stormde het dat het een aard had, maar even verderop was daar weinig meer van te merken.
Toch moet het werkelijk fantastisch zijn (en de kenners zullen weten dat hier onze meningen verschillen) om hier in de winter te zijn. De bar- en boosheid moet overweldigend zijn!

Langs de lange sliert asfalt die door het landschap krult zie je af en toe een boerderij, die tegen de wind beschermt wordt door populieren die zijn aangeplant. Een schaapje heeft hier een lap grond van 2 ha voor zichzelf, zo weinig is er te grazen. In de omgeving van Buenos Aires mogen 40 mekkeraars het doen op 1 ha. De schapen hier moeten overigens wel over een goede conditie beschikken, met al dat geloop, maar dat terzijde.

We zullen Patagonië missen, maar niet voor lang, Buenos Aires lonkt. Daar verblijven we maar kort, om weer terug naar het zuiden te gaan, naar Bariloche. Door de bergen zullen we oversteken naar Chili. Ongetwijfeld genoeg voer voor mooie foto´s en nieuwe avonturen.

Adios, tot de volgende blog!

De Perito Moreno gletsjer

Hallo allemaal,

Hoe is het er mee? Hier alles okay! Hierbij nog een fotootje van de Perito Moreno gletsjer, die we erg indrukwekkend vonden. Dat geldt overigens ook voor alle andere dingen die we tot nu toe gezien en beleefd hebben.

Vanmorgen zijn we met de bus naar de gletsjer vertrokken. De reis ging langs het Lago Argentino, waar we onderweg nog even gestopt zijn voor een aantal leuke fotoos. Het uploaden is echter een groot probleem (de snelheid is te laag), vandaar dat we het aantal foto´s moeten beperken - de rest houden jullie nog tegoed zullen we maar zeggen.
Bij de gletsjer aangekomen hebben we een wandeling gemaakt langs de bijna volle breedte van het ijsschotsje. Wat een klepper, en wel 60 meter hoog (ook nog 30 km lang en 5 km breed). Af en toe viel er een brok vanaf, met kletterend lawaai wat nog het meeste lijkt op donder of vuurwerk. Helaas vielen er geen grote brokken vanaf....
Na de wandeling hebben we nog een boottochtje gedaan, langs de zuidkant van de gletsjer. Dit leverde ook weer prachtige platen op. We hadden erg mazzel met het weer, heerlijk zonnig, maar door de ijzige wind toch nog wel frisjes hoor.

Eenmaal terug in El Calafate hebben we nog wat gedronken op een terrasje, de weblog bijgewerkt (vorige verhaaltje - geen succes met die trage PC´s hier) en lekker gegeten.

Morgenmiddag vliegen we naar Buenos Aires. We hebben de avond en de volgende hele dag helemaal voor ons zelf. We hebben geen excursies geboekt in Buenos Aires - we willen een aantal dingen op eigen houtje gaan bekijken.

Verder is er wat bonje geweest vandaag. Er waren wat klachten uit de groep over de accomodatie. Dat is niet altijd even tactisch gebracht, waardoor de reisleidster behoorlijk over haar toeren was. Nog één keer zegt ze, en dan is het zij er uit of ik.... We zien wel hoe het loopt!

Nog even terugkomen op de prijsvraag: de prijs (een heuse Patagonische pinguin) is gewonnen door de heer van Hezik uit Vlijmen! Van harte gefeliciteerd, u kunt de prijs na 5 november ophalen op het u wel bekende adres. Runner up is de heer Boonman uit Nootdorp. Helaas zijn de zelfklevende lensdoppen niet meer verkrijgbaar!
Nieuwe ronde, nieuwe kansen, met de volgende (strik)vraag: wie was Perito Moreno en waarom dan wel?

Adios maar weer, tot de volgende blog!

En dan nu de foto´s

Het Ecocamp in het natuurpark Torres del Paine in Chili (13 oktober 2008)


De Perito Moreno gletsjer nabij El Calafate in Argentinië (15 oktober 2008)

Buenos Dias from El Calafate

Hallo allemaal,
We zijn gisteren in Argentinië aangekomen. We hebben al veel beleefd, maar er was geen eerdere gelegenheid om iets van ons te laten weten - geen internet en ook de mobiele telefoons hadden een tijdje geen bereik. Geeft niks wat ons betreft...
Eergisteren zijn we naar het natuurpark Torres del Paine geweest. We hebben daar een volle dag rondgereden en gelopen. Het is een enorm park, vier keer zo groot als Zwitserland. In de ochtend hadden we ons verplaatst van Puerto Natales naar het Ecocamp, gelegen aan de voet van en dus met een prachtig uitzicht op de Torres zelf, grote kale granieten bergen.
Na onze spullen in het Ecocamp te hebben gedropt zijn we met de bus het gebied ingetrokken, met veel stops voor foto´s van de prachtige uitzichten. Flora en fauna zijn hier ook erg apart: gekke plantjes die op niets kunnen groeien en bestand zijn tegen de extreme omstandigheden hier (droogte en soms erg nat, harde wind!). Verder hebben we nandoes en guanaco´s gezien, hele kuddes zelfs, en natuurlijk condors - magnifiek!
Omdat het bezoek aan de pinguïns niet was doorgegaan, hebben we als alternatief een boottocht gekregen naar de Grey gletsjer. Een bootocht van in totaal drie uur, die langs de gletsjer voer. Zeer indrukwekkend, en een foto zal later toegevoegd worden aan dit stukje.
´s Avonds werd er een lammetje geroosterd in het Ecocamp, die met wijn en ander lekkers (pisco sour!) werd doorgespoeld.
Gisterochtend moesten we alweer vroeg op (al twee dagen om 5 uur ´s ochtends, poe hee!) en zijn we de grens van Chili met Argentinië overgestoken. Vier uur later kwamen we in El Calafate aan. Het Argentijnse deel van Patagonië is enigszins anders dan dat van Chili - wat uitgestrekter, het Chileense deel is veel gevarieerder en spitser.
De middag hebben we in El Calafate doorgebracht. El Calafate is een gezellig stadje met een lange winkelstraat met leuke winkeltjes, ingericht op alle trekkers die hier neerploffen, de omgeving afstruinen en weer verder gaan. Leuke atmosfeer, heel internationaal en vriendschappelijk.

Vandaag gaan we naar de Perito Moreno gletsjer. Dat wordt weer een volle dag genieten van ijzige landschappen. Later zullen we verder berichten.

Bovenstaande is enigszins gehaast ingetikt - net voor het ontbijt en met een rij wachtenden achter ons. Gisteren lag het internet er uit in El Calafate, en iedereen wil weer graag contact zoeken met de buitenwereld. Adios, tot de volgende blog!

By the way....

Hartelijk dank voor de reacties! Erg leuk om te weten dat we gelezen worden, en ondanks dat we zo ver weg zijn, voelt het toch nog dichtbij!
Dank nogmaals! Hartelijke groeten aan iedereen,
Paul en Corinne

No March of the Penguins...

Dag allemaal,
Hoe is het daar¿ Kan even geen gewone vraagteken vinden, dus vandaar maar even dat gekke ding....
Vanochtend hoefden we niet al te vroeg op te staan, want we vlogen pas om 11 uur van Santiago naar Punta Arenas, in het zuiden van Chili. Een mooie vlucht, met af en toe een spectaculair zicht op de fjorden en talloze meertjes in het zuiden, prachtig!
Na een zachte landing hadden we eerst een lunch op het vliegveld, omdat de pinguins, die we onderweg naar Puerto Natales zouden bezoeken, pas om een uur of vier uit hun holletje zouden kruipen (waarbij we niet weten of de pinguins zich al hebben aangepast aan de zomertijd die vannacht is ingegaan, maar dat geheel terzijde). Om kwart over drie gingen we de bus in, en al snel reden we op een grindweg naar onze zwart-witte vrienden, zo dachten we. Zoals al uit de titel van dit berichtje blijkt... helaas! We kwamen voor een slagboom te staan bij een afslag, niet ongebruikelijk in sommige landen. De slagboom ging echter niet omhoog. Het gehele relaas zal hier niet uit de doeken worden gedaan, maar het kwam op het volgende neer: de directe weg naar Seno Otway gaat pas op 15 oktober open, en nu is het pas 12 oktober. De alternatieve route is nu niet begaanbaar door een ongeluk (aardverschuiving? aardbeving? weggespoeld door hevige regen? we weten het niet...). Overmacht dus, hoewel het teleurstellend was dat de reisleiding geen enkele moeite of initiatief toonde om het gebrek enigszins op te lossen. De groep liet echter wel duidelijk blijken hoe er over gedacht werd (interessant om de groepsdynamiek te zien).
We reden dus weer terug naar de luchthaven en vandaar direct naar Puerto Natales. Daar kwamen we pas laat aan. Onderweg zijn we een paar keer gestopt voor plaspauzes en foto´s.
Patagonië is overigens prachtig en zeer leeg, en wellicht daarom zo fotogeniek. Werkelijk erg bijzonder. Nu nog een beetje fris, zeker door de wind die hier altijd straf waait. Ook Puerto Natales is een interessant stadje, hoewel we het vrijwel uitsluitend in het donker hebben mogen bekijken.

Direct na het inchecken in het Lady Florence Dixie hotel (huiswerk voor deze dag: zoek op wie Lady Florence Dixie was en waar ze bekend van is - onder de goede inzenders wordt een pinguin verloot) zijn we gaan eten in een tentje genaamd Afrigonia, waar typisch Patagonische gerechten van een Afrikaans tintje worden voorzien. Lekker, gezellig, een succesje dus.
Ondanks dat de dag wat teleurstellend was (geen pinguins, wel erg lang in de bus) hebben we morgen een gave dag voor de boeg. Heel vroeg op, want om 7 uur vetrekken we naar het Ecocamp (ook even opzoeken op het internet - goed voor je algemene ontwikkeling en zo gaaf!!). Vanuit het Ecocamp bezoeken we het natuurpark Torres del Paine en wandelen we op de Glaciar Gray, een compensatie voor de pinguins die we hebben gemist. ´s Avonds zullen we een Patagonsiche barbecue mogen beleven, hetgeen neerkomt op het roosteren van een opengesneden karkas. Ze hebben er echter ook gratis wijn bij - alles komt dus goed.
Nu even geen foto - het uploaden kost veel tijd tegenwoordig met die grote foto´s, zeker in combinatie met relatief langzame internetverbindingen.
U hoort nog van ons!
Adios, tot de volgende blog!

Maipo Valley

Vandaag stond de wijnexcursie op het programma. We hebben we een traditioneel en een groot wijnhuis bezocht in de Maipo Valley. De eerste is een klein familiebedrijf, El Raco, waar jaarlijks zo´n 150.000 flessen worden geproduceerd. We kregen een goede uitleg van het gehele proces met een proeverij van zes verschillende wijnen ter afsluiting. Minpuntje is wel dat ze de gist van Lallemand (!) gebruiken.
Na een heerlijke lunch in een typisch Chileens restaurantje (met gitaarmuziek en dans) vertrokken we naar Concha y Toro, een van de tien grootste wijnproducenten ter wereld (en de grootste van Chili). Casillero del Diablo is een van de bekende merken van dit bedrijf (en bij Albert Heijn te koop, volgende week in de aanbieding met de Bonuskaart).
De rondleiding ging erg snel, over het landgoed (erg mooi!) en door de kelders, waarbij we ook de duivel hebben gezien in zijn casillero (kelder)!
We hebben hier twee wijnen geproefd - ze waren erg lekker!!
Al met al was het een erg leuke dag!

Vannacht gaat hier de zomertijd in. Het tijdsverschil met Nederland is dan nog maar 5 uur. Morgenvroeg vertrekken we naar het vliegveld om te vliegen naar Punta Arenas. Onderweg naar Puerto Natales zullen we stoppen bij de pinguinkolonie Seno Otway.
Voor het zover is, pakken we zo voor het slapen gaan nog een lekker wijntje.... :-)
Hoe dan ook, tot de volgende blog!

Rather Chili in Santiago

Hallo allemaal,

Hierbij de groeten uit Santiago de Chile! We hebben een goede reis gehad van Amsterdam naar Santiago, via Madrid. In Amsterdam had het vliegtuig al wel wat vertraging, en die liep op toen we al in het toestel zaten. Hierdoor was de overstaptijd in Madrid wel erg krap, met als gevolg dat we daar geen tijd meer hadden om wat te eten. Gelukkig had de purser voor ons gekookt!
Toen we in Santiago landden (om 7u ´s ochtends) was het er erg mistig. Na de douane-formaliteiten begonnen we met een korte rondleiding door Santiago, omdat we toch nog niet op de kamers konden. De mist was inmiddels opgetrokken en de lentezon brak een beetje door toen we koffie dronken op het Plaza de Armas.
´s Middags zijn we dan ook in t-shirt de stad gaan verkennen. Het was inmiddels bewolkt geworden en best wat fris. We hebben de kathedraal bezocht en een beetje rondgelopen. Santiago is een leuke stad die erg Europees aandoet, zo op het eerste gezicht.
Hierboven overigens een foto van het presidentieel paleis.

Morgen hebben we een excursie naar het wijngebied.

Groeten en tot de volgende blog,
Corinne en Paul

Off we go!

De lange onderbroeken voor de koude nachten in Patagonië zijn ingepakt, de nodige mp3-tjes staan op de iPOD, de batterijen zijn geladen en de bagage (toch weer te veel kilo's) is drie maal nagelopen. Onze bijdrage aan de "file-vrije dag" gaan we zo leveren door met de trein naar Schiphol te gaan.
Het zal ons benieuwen!

Groeten en tot de volgende blog,
Corinne en Paul

Nog een weekje!

Over een weekje is het bijna zo ver, dan begint onze reis naar Chili, Argentinië en Paaseiland. Hopelijk hebben we daar voldoende gelegenheid om af en toe deze weblog bij te werken. Hierbij alvast de route en... een filmpje over Rapa Nui (Paaseiland).