¡Buenos Dias! Het was een volle dag vandaag, zet je schrap!
Vanmorgen vroeg werden we, met nog drie andere koppels en de reisleidster Soraya (de Braziliaanse die perfect Vlaams spreekt) opgehaald door de gids, tevens chauffeur. We vertrokken richting de berg Cerro Tronador, ook wel Tronador Hill genoemd.
We hadden wederom een erg goede gids, die de feiten en wetenswaardigheidjes uit zijn mouw schudde. Vandaar dat wij nu hier nu de wijsneus kunnen uithangen - we hebben het bijna allemaal van onze gids. Helaas was hij niet zo goed te verstaan: hij sprak door een headset en zijn stem werd door de autoradio versterkt. Zijn uitspraak was niet geweldig, maar het grootste probleem was wel dat hij erg veel last had van hooikoorts (wat erg lullig is, want hij is ook beheerder van het park dus vaak buiten). Uiteindelijk raakten we aan zijn uitspraak en manier van praten wel gewend.
Enfin, we reden een tijdje langs het meer hier vlakbij, Lago Nahuel Huapi, en vervolgens langs het Lago Mascardi. Het grappige is dat de namen vaak afkomstig of afgeleid zijn van de taal van de Mapuche, een indianenvolk wat hier lange tijd geleefd heeft. In de omgeving van Bariloche is hun aantal letterlijk gedecimeerd, nog slechts 10% van de bevolking is van indiaanse afkomst. Bariloche is overigens afgeleid van het Mapuche woord Vuriloche, hetgeen achter de bergen betekent. Geinig niet? Die Mapuches waren sowieso een slim volkske, maar dat gaat nu even te ver om daar uitgebreid op in te gaan.
Onderweg maakten we veel stops, waarbij de gids telkens weer uitgebreid vertelde over flora en fauna, waarom de bergen en de meren steeds een andere kleur hebben, hoe de grens tussen Chili en Argentinië loopt en liep (we bevonden ons op de huidige grens) en wat de rol was van de Britse koning Edward VII en onze vriend Perito Moreno in deze, over de genetische overeenkomst tussen de hier groeiende bamboesoort en die elders op de wereld (in warmer streken), over Ernest Shackleton - de Schot die anderhalf jaar met zijn bemanning overleefde op Antarctica op een dieet van korstmossen (rijk aan vitamine C) en zeeleeuwen.... heeft u nog even? Wat weet je bijvoorbeeld van llao llao? Het betekent "zoet zoet", je kunt het eten en het is een paddestoel die groeit aan bomen, die echter wel een gezwel aan de bomen veroorzaken.
Heel fraai was ook het gezicht op Piuque Huapi. Ons standpunt was te laag, maar van verder bovenaf is te zien dat het eilandje de vorm heeft van een hart. Iedereen die in een witte-boeken-winkel een reisboek heeft ingekeken kent het plaatje wel (en anders zeker even op Google kijken, of zoals Bert en Anita, op You Tube).
We zijn nog even gestopt, weer een stuk verder, bij een hotel welke van een Belgische familie is, van Brugge(n) als we het goed verstaan hebben. Opa was hier een tijd geleden gekomen en had geholpen het gebied in kaart te brengen, nu runt zijn kleinzoon het hotel.
We zijn langs de Library Mountain gekomen, een steile bergwand die van veraf net op boeken in een boekenkast lijkt. We zijn door de Pampa Linda gereden (hebben er ook even gegeten in een restaurant). Prachtig zo´n gebied, wat een ruimte, heel apart. We hebben in een rivier gestaan (Rio Negro), en uiteindelijk, uiteindelijk.... bereikten we de voet van Cerro Tronador!
Het was inmiddels gaan regenen, heel jammer, want de geplande wandeling bij de zwarte gletsjer hebben we nu niet gedaan. We zijn er wel geweest, getuige bovenstaande foto. Heel bizar en ongelooflijk mooi: de gletsjer is bovenaan wit, maar van onderen zwart tot zwart-bruin, door het vulkaanstof wat tegen de gletsjer aanwaait. De wind waait over de gletsjer richting rivier. De wind kaatst echter verderop tegen een bergwand, pakt vulkaanstof op en waait onder de eerste luchtstroom door, terug naar de gletsjer, waar het vulkaanstof tegen de ijsmassa wordt aangeplakt. De brokken ijs de er vervolgens afvallen hebben allerlei kleurschakeringen, van bruin-zwart tot wit en alle schakeringen er tussenin. Het gesmolten water is trouwens blauw-groen. Dit levert een bizar schouwspel op - iedereen vond het prachtig, ondanks de regen.
Er zijn overigens maar drie zwarte gletsjers op aarde bekend: in Noorwegen (Bergen), in Alaska en hier dus, in Patagonië. Deze gletsjer is overigens de laatste 30-50 jaar enorm geslonken, net als alle andere Argentijnse en Chileense gletsjers. Alleen de Perito Moreno blijft op formaat, door zijn ligging.
Eenmaal terug in de auto maakte onze gids/chauffeur (chofer)/boswachter een blikken koektrommel open, waaruit hij tal van fossielen en stenen haalde om aan ons te laten zien. Nogmaals, een erg goede gids die niets teveel was om ons alles te laten zien, met groot enthousiasme!
Als afsluiting, want deze entry is al weer een lap tekst geworden, ontstaan hier soms bosbranden door de wrijving van de takken onderling, vooral bij harde wind. Als het vlammetje eenmaal is ontstaan, dan gaat het vuurtje hard. Zo is veertien jaar geleden een onmetelijke hoeveelheid bos in vlammen opgegaan. De overheid hier heeft als project stukken grond "gegeven" aan middelbare scholen, die zo´n lap grond weer mochten herplanten. Mooi mooi mooi, het begint alweer groen te worden.
We waren pas laat weer terug, jullie lagen alweer op één oor. We hebben een simpele maaltijd genomen en koffie gedronken in één van de vele chocoladewinkels hier, met een paar lekkere hapjes.
Morgenvroeg stappen we in de bus en gaan we op weg naar San Martin de los Andes. Overmorgen gaan we een vulkaan beklimmen... duim maar vast voor ons, bijvoorbeeld voor mooi weer! Alvast bedankt, en tot de volgende blog!!
¡Ciao ciao!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten