De beklimming van de Maunga Terevaka

Vandaag zijn we met de auto het deel van het eiland gaan bekijken wat we gisteren nog niet gedaan hadden. Rapa Nui is vergelijkbaar met Texel qua grootte, dus oppassen dat je niet teveel doet in één dag!

We zijn vrijwel direct naar Maunga Terevaka gereden, oftewel de vulkaan Terevaka. Het is de hoogste en grootste vulkaan van Paaseiland, met een hoogte van 507 meter. Volgens de berichten is hij lastig te beklimmen, maar dat viel wel mee.


Het was best een aardige klim, zowel voor de kuiten als wat het uitzicht betreft. De hellingen zijn vooral met gras, struiken en lage bomen begroeid. Her en der zwerven kuddes koeien of groepjes paarden, maar die maken al benen als je in de buurt komt. We hebben de krater net niet bereikt - het begon wat te regenen, en het landschap veranderde niet zo spectaculair dat we besloten terug te gaan (lees: het werd wel een beetje saai....).
Na vijf kwartier stijgen en drie kwartier dalen waren we weer bij de auto.

We hebben ook nog wat moai bezocht die we gisteren niet hadden gezien. Nu hebben we wel zo´n beetje alle moai gezien die er te zien zijn, of beter: aangegeven zijn op de vele kaarten die we hebben. We zijn er zelfs meer tegengekomen dan aangegeven op de kaartjes! Ook zijn we nog bij een mijn geweest waar een aantal (deels afgemaakte) hoeden lagen, van rood vulkanisch gesteente, die nog op de moai geplaatst zouden moeten worden, maar nooit de mijn verlaten hebben. Geinig.

We hebben vooral op onverharde paden gereden met de auto, van rood zand of gravel. Er staat behoorlijk wat wind, soms in de rug, dus een deel van de reis hebben we steeds het stof voor de ogen gezien wat we zelf met de autobanden opwarrelden.

De vergezichten zijn nu en dan prachtig. Een en ander doet, voor de kenners, denken aan de Auvergne in Franrijk, maar dan omgeven door de zee. Het landschap is sterk glooiend, met hier en daar een krater. Werkelijk erg mooi. Hoewel er toch met ons honderden toeristen zijn aangekomen op Rapa Nui, kom je er maar nu en dan een paar tegen. Heerlijk om even in alle rust bij te komen van alle avonturen in de weken hiervoor.

Gisteravond hebben we overigens gegeten in een restaurant(je) dat in alle boeken wordt aangeprezen, La Taverne du Pecheur. Het wordt gerund door een Frans echtpaar; zij staat in de keuken, hij (even dik als lang en breed) neemt op en bedient. De man is erg onsmakelijk, bot, en heeft nimmer ongelijk.
De maaltijd was inderdaad erg lekker. Omdat deze papzak alles alleen wil doen in de zaak, loopt een en ander echter steeds in het honderd, zeker als het wat te druk wordt. Op een gegeven moment liepen klanten weg, omdat ze al lange tijd gezeten hadden met de kaart, maar de bestelling werd niet opgenomen...

Enfin, wij hebben morgenochtend nog de auto. Dan gaan we naar Orongo, een oud verlaten stadje. Er is daar één en ander te doen, zoals petroglyfen bekijken en de vogelmancultuur. Hoe dan ook, wij berichten weer, ijs en weder diendende, in de volgende blog.

Ciao ciao!

I turn to stone

Dag allemaal,

Vanochtend hebben we een beetje uit kunnen slapen. Daarna direct een autootje besteld, voor twee dagen. We hebben een mooie zwarte Suzuki, met 4-wheel drive.

Voordat we de auto kregen zijn we naar een aantal beelden gelopen vlakbij het hotel. Na tien minuten klimmen kwamen we daar aan. Dat was al erg mooi. Eenmaal op pad met de auto werd het nog mooier, dat wil zeggen: aanvankelijk kwamen we alleen maar beelden tegen die waren omgevallen. Dat hadden we eigenlijk nog niet gelezen of gehoord, maar de meeste beelden staan dus niet netjes rechtop, maar liggen met hun neus in de blubber. Uiteindelijk bereikten we echter een vulkaan, waar er tientallen rechtop stonden. Zéér indrukwekend!! Daarna hebben we er nog vele zien staan, alleen, of op een rijtje. Het landschap is heel leeg en verlaten, maar wel erg mooi. Hier en daar lopen koeien en paarden los, langs de weg, dat is dus oppassen.

We hebben dus erg genoten van onze rit vanmiddag, en zijn behoorlijk verbrand door de zon. Morgen hebben we nog een hele dag de beschikking over de auto, en gaan we een ander deel van het eiland verkennen. We zullen dan ook een wandeling maken naar de krater van een vulkaan.
Het zal de aandachtige lezer zijn opgevallen dat we nu geen namen van vulkanen en beelden noemen - we hebben ze niet paraat en weten het nu even niet. Komt later wel weer, in het fotoalbum.

Tot de volgende blog!

P.S. het lukt nog niet de foto up te loaden, misschien later...

Oei oei oei!

Net op tijd van die vulkaan af (Villarica)

http://volcanism.wordpress.com/2008/10/27/increased-activity-at-villarrica/
http://www.lasegunda.com/ediciononline/cronica/detalle/index.asp?idnoticia=442763
http://noticias.123.cl/entel123/html/Tele13/Noticias/Regiones/Temuco/358927.html

Vrije vertaling van Spaans naar Engels naar Nederlands:

Tijdens nacht 2 werd het gebrul geluisterd aan yesterday en een fumarola zou kunnen worden gewaardeerd die de 300 meters bereikte, die later naar Argentinië verspreidden. Eerst was Llaima die alle blikken van de deskundigen vóór de zorg door een groter eruptief proces monopoliseerde. Na een onregelmatige cyclus in zijn activiteit, volgde het de kalme reden waarom het alarm in de streken van groter risico toenam. Nu is het Villarrica, een actieve vulkaan met kleine fumarolas. Niettemin, vorge nacht in het midden van de vieringen en de nederlagen na de verkiezingen, luisterden de inwoners van de lacustrine streek aan 2 gebrul en konden een grijze fumarola zien dat zij een hoogte tussen de 200 en 300 meters van de krater bereikte die naar de Argentijnse kant verspreidde. Volgens de deskundigen, zou één een emissie van as, maar in klein bedrag, situatieappelant in deze Andesmassa zijn. Op het ogenblik is de gloed in de kegel niet ontdekt en de seismische activiteit die om het even welke episode van uitbarsting aankondigt handhaaft in normale energieniveaus. Tot dusver zet het het toezicht op zijn gedrag vóór om het even welke verandering of alarm van Villarrica voort die naast Llaima van Zuid-Amerika actiefst is.

Tot zover....

Groeten uit Hanga Roa

Hartelijke groeten uit Hanga Roa, de hoofdstad van Rapa Nui, ofwel Paaseiland.

We zijn vanmorgen weer erg vroeg opgestaan, de benen waren zeer zwaar. We lagen pas om 2 uur in ons nestje, en de wekker ging alweer om 5.13....

De transfer in Santiago van hotel naar vliegveld ging voorspoedig, we waren al ingecheckt en ook de reis van Santiago naar Rapa Nui verliep vlotjes. In het vliegtuig hebben we even geslapen, een schoonheidsslaapje. Na aankomst zijn we, nadat een bloemenkrans was omgehangen, naar het hotel gebracht. Het is eigenlijk meer een appartementencomplex, en we hebben een prachtig huisje. De natuur hier is zo mooi, het klimaat aangenaam, we hebben het gevoel weer op de Cook-eilanden te zijn! Qua sfeer en ritme komt dat erg overeen.

We hebben nog maar twee echte moai gezien, waarvan hierboven een bewijs. We zullen morgen een voertuigje huren (auto of brommer) om het eiland af te struinen. Heerlijk!!

Adios, de groeten en tot later!

This town is nothing but a ghost town

Vanmorgen zijn we met een busje opgehaald voor een excursie naar een spookstadje, Humberstone. Daarvoor kregen we een rondleiding door een oude fabriek waar salpeter werd geëxtraheerd, voor de kunstmest. Door een Duitse vinding in de Eerste Wereldoorlog werd de delving overbodig, met als gevolg dat iedereen vertrok en de stadjes leeg achterliet.

De omstandigheden waaronder gewerkt moest worden waren erg slecht. Er waren voortdurend nieuwe arbeiders nodig, omdat er velen overleden of arbeidsongeschikt werden. Geen vak dus dat van vader op zoon werd doorgegeven - het was geen plaats om te leven en te werken. Er was geen enkele sociale zekerheid, de fabriek betaalde in natura en bepaalde hoeveel uren gewerkt diende te worden en wat dat opbracht. Als mensen in opstand kwamen, wat regelmatig gebeurde, schroomden de eigenaars niet om hun eigen werknemers af te laten schieten. Zie deze link voor meer achtergrond.


Na een lekkere lunch in een naburig dorpje zijn we naar de bergen gereden om de petroglyfen te bekijken (zie tweede foto). Deze werden al 1500 jaar geleden gemaakt langs een pad dat door de Inca´s werd gebruikt (Inca trail). Aan de tekens die werden aangebracht kon worden gezien welk volk daar leefde. Tevens werden de tekens gebruikt als bakens. Mooi gezicht en erg indrukwekkend, alweer....

Nu moeten we een aantal uurtjes doden in het hotel, zonder kamer. Over drieënhalf uur gaan we pas naar het vliegveld. Van Iquique vliegen we naar Santiago; daar komen we om 0.40 plaatselijke tijd aan. Dan gaan we naar Hotel Bonaparte, waar we begonnen zijn. Het zal een korte nacht zijn, want om half zeven vertrekken we naar het vliegveld om naar Paaseiland (Rapa Nui) te vliegen. Daar zullen we weer wat van ons laten weten!!

Ciao ciao, tot de volgende blog.

Iquique

Dag allemaal,

We zijn vanochtend met de nachtbus in Iquique aangekomen. Gisteravond zijn we om 20.15 naar de bushalte in San Pedro gelopen, en vandaar zijn we eerst naar Calama gereden. In Calama zijn we op een tweede bus gestapt, die ons dus om 5.45 in Iquique bracht. Vervolgens zijn we naar het hotel gebracht. We hebben vanuit onze (enorm grote) kamer uitzicht over zee.
Nu zijn we even in de stad, al jullie mails en reacties lezen.

Iquique is een kleine stad, circa 200.000 inwoners. Hier vlakbij had DSM een jodiummijn, maar deze is inmiddels verkocht.
Het is een aardig stadje, met een lange paseo met allemaal koloniale huizen. Het doet een beetje denken aan New Orleans. Zojuist zijn we de winkelstraat ingelopen, erg druk.

Morgen gaan we een excursie maken naar een spookstadje, nu verlaten door de mijnwerkers. Onderweg zullen we ook langs plekken komen met petroglyfen. Moet erg mooi zijn, maar daar twijfelen intussen niet aan.

We krijgen er hier geen plaatjes op - helaas, we hadden een foto van een houten tram.....

Adios, vaya con dios, ciao ciao!

Verkiezingen!!

Dag allemaal,

Hier zijn we weer. We zijn vandaag onze weblog eens stevig aan het bijwerken, zoals jullie gemerkt hebben. Nu zijn we bijna bij....

Vandaag onze laatste dag in San Pedro. We hebben inmiddels uitgecheckt, en zijn aan het shoppen in het stadje. Een aantal winkels zijn gesloten, omdat er vandaag verkiezingen zijn. Al vanaf onze eerste dagen in Chili hangen overal posters van de kandidaten. Het was best lastig om ze uit de foto´s te houden! Maar hierbij presenteren we onze favoriet, het programma is ons niet bekend, maar als iemand met de naam Margarita Chocobar het lef heeft om zich kandidaat te stellen, dan verdient deze persoon toch de overwinning?

Vanwege de verkiezingen is er geen alcohol te verkrijgen vandaag. We hebben echter nog voldoende Casillero del Diablo in onze aderen stromen om deze dag door te komen.

Vanavond om 20.45 vertrekken we met een lokale bus naar Calama, waar we overstappen op de nachtbus naar Iquique. Daar komen we rond 5.30u aan..... Lekker weer hoor! Maar okay, wij moesten zo nodig naar Chili!

We zijn een beetje moe, maar hebben vanochtend een beetje kunnen uitslapen. We hebben last van wat ongemakken: op grote hoogte (> 4200 meter soms) zijn we kortademig, maar in San Pedro op 2400 meter hoogte gaat het wel wat beter. Verder heeft P. nog last naweeën van de beklimming van de Villarica enige dagen geleden: de vellen en korsten hangen er bij, vanwege het verbranden en de schrale wind aldaar. Morgen zijn we echter weer terug op zeeniveau, en klaar voor nieuwe avonturen. Daar zullen we weer verder berichten.

In de groep zijn er ook enige ontwikkelingen. Berichtten we al eerder over een vervelend stel, wel, daar is geen verandering in gekomen. Ze proberen nu kostte wat kost weer in het gevlei te komen, maar het blijven een stel vervelende zeikerds. Heeft u even een teiltje.....? De rest van de groep is erg hartelijk!

Verder is één van onze reisgenoten ernstig ziek geworden. Hij ligt nu weer in het ziekenhuis, en zal de reis niet kunnen afmaken. Heel sneu, maar iedereen leeft wel erg mee. Ook vervelend voor zijn zus die met hem mee is, en voor de reisleidster Soraya, die nu twee mensen (waarschijnlijk) achter moet laten.

Adios, vaya con dios, tot de volgende blog!!